Description

Informations de base

Karabin M16 powstał w biurze projektowym kalifornijskiej firmy Armalite. Opracowano go według założeń taktyczno-technicznych dla nowego karabinu, wydanych przez amerykański Komitet Piechoty (Infantry Board), który miałby zastąpić wysłużone i przestarzałe karabiny M14. Głównym konstruktorem broni był Eugenie Stoner, który nową konstrukcję oparł o swoje wcześniejsze dzieło, karabin AR-10. Główną zmianą było zastosowanie innego kalibru, który z 7,62mm zmniejszono do 5,56mm. Zastosowany nabój od początku budził wątpliwości, dziś niemal powszechnie uważa się, że nie był on trafny, a nowy wówczas karabin powinien strzelać nabojami kalibru 6,6mm. Po przeprowadzeniu modernizacji broni, wskutek czego powstała wersja M16a2, zmieniono, między innymi, skok gwintu w lufie, co pozwoliło na wykorzystywanie belgijskiego naboju kalibru 5,56 mm, zdecydowanie lepszego balistycznie od wcześniej używanego naboju tego samego kalibru produkcji USA. Pierwsze dziesięć egzemplarzy trafiło do prób 31 marca 1958 roku. Próby poligonowe, prowadzone w dwóch ośrodkach (Aberdeen Proving Ground – warunki normalne; Fort Greely – warunki arktyczne) okazały się pomyślne, wobec czego Komitet zalecił wprowadzenie karabinu M16 do uzbrojenia wojsk armii USA. Po wprowadzeniu koniecznych poprawek w styczniu 1959 roku, w firmie Colt Patent Firearms Company, która nabyła prawa licencyjne od Armalite, rozpoczęto produkcję seryjną. Dostawy dla wojska rozpoczęto w 1961 roku. Początkowo armia otrzymała 85000 sztuk, natomiast US Air Force 8500. W tym samym czasie zmieniono oznaczenie firmowe z AR-15 na M16. W roku 1967 prawa patentowe od firmy Colt odkupił rząd amerykański. Wersję M16a2 wprowadzono do uzbrojenia w roku 1984. Karabin działa na zasadzie wykorzystania energii gazów prochowych, odprowadzanych z przewodu lufy. Gazy odprowadzane są bezpośrednio do suwadła za pomocą cienkiej rurki. Ryglowanie jest wykonywane za pomocą zamka obrotowego, którego rygle wchodzą w gniazdo oporowe komory ryglowej, nakręconej na lufę broni. Do zasilania wykorzystywane są wymienne magazynki pudełkowe, o pojemności 20 lub 30 nabojów, rozmieszczonych dwurzędowo. Wyciąg łusek i ich wyrzutnik znajdują się w zamku. Mechanizm uderzeniowy kurkowy, z kurkiem zakrytym. Mechanizm spustowy umożliwia prowadzenie ognia pojedynczego i seryjnego. Celownik przeziernikowy, dwunastawowy: 0-300 m i 300-500 m. Na lufie broni można zamontować bagnet-nóż M7 lub urządzenie do strzelania ślepą amunicją. Pod lufą można podwiesić granatnik podwieszany « M203 ». Kaliber: 5.56mm. Odległość strzału maksymalnego:3,600 metrów. Maksymalny zasięg skuteczny:cel powierzchniowy: 800 metrów; cel punktowy: 550 metrów. Prędkość wylotowa pocisku: 853 metry na sekundę. Szybkostrzelność teoretyczna: 800 pocisków na minutę. Pojemność magazynka: 20 i 30 nabojów.Le fusil M16 a été créé dans le bureau d’études de la société californienne Armalite. Il a été développé selon les hypothèses tactiques et techniques du nouveau fusil, émis par l’American Infantry Board, qui devait remplacer les fusils M14 usés et obsolètes. Le principal concepteur de l’arme était Eugenie Stoner, qui a basé le nouveau design sur son travail antérieur, le fusil AR-10. Le principal changement a été l’utilisation d’un calibre différent, qui a été réduit de 7,62 mm à 5,56 mm. La cartouche utilisée a soulevé des doutes dès le début, aujourd’hui, on pense presque universellement qu’elle n’était pas précise, et le nouveau fusil à l’époque devrait tirer des cartouches de 6,6 mm. Après la modernisation de l’arme, à la suite de laquelle la version M16A2 a été créée, le pas de filetage dans le canon a été modifié, ce qui a permis l’utilisation d’une cartouche belge de 5,56 mm, balistiquement bien meilleure que la cartouche précédemment utilisée du même calibre produit aux États-Unis. Les dix premiers exemplaires furent testés le 31 mars 1958. Les essais sur le terrain, menés sur deux sites (Aberdeen Proving Ground – conditions normales; Fort Greely – conditions arctiques), se sont avérés fructueux, de sorte que le Comité a recommandé l’introduction du fusil M16 dans l’armement de l’armée américaine. Après que les corrections nécessaires ont été apportées en janvier 1959, la Colt Patent Firearms Company, qui a acquis les droits de licence d’Armalite, a commencé la production en série. Les livraisons à l’armée ont commencé en 1961. Initialement, l’armée a reçu 85 000 unités, tandis que l’US Air Force en a reçu 8 500. Dans le même temps, la désignation de la société est passée d’AR-15 à M16. En 1967, le gouvernement américain a acheté les droits de brevet de Colt. La version M16A2 a été mise en service en 1984. Le fusil fonctionne en utilisant l’énergie des gaz de poudre à canon évacués du tube du canon. Les gaz sont évacués directement vers le support de boulon avec un tube fin. Le verrouillage est effectué au moyen d’un verrou rotatif dont les pênes pénètrent dans le siège de poussée de la chambre de pêne, vissé sur le canon de l’arme. Des magasins à boîtes interchangeables d’une capacité de 20 ou 30 cartouches, disposés en deux rangées, sont utilisés pour l’alimentation. L’extracteur de cartouche et son éjecteur sont situés dans la serrure. Mécanisme à marteau, avec robinet couvert. Le mécanisme de déclenchement permet un tir simple et en série. Viseur, viseur à double réglage: 0-300 m et 300-500 m.Le canon de l’arme peut être équipé d’un couteau à baïonnette M7 ou d’un dispositif permettant de tirer des munitions à blanc. Le lance-grenades « M203 » peut être suspendu sous le canon. Calibre : 5,56 mm. Distance de tir maximale : 3 600 mètres. Portée effective maximale : cible de surface : 800 mètres ; cible cible : 550 mètres. Vitesse initiale : 853 m/s. Cadence de tir théorique : 800 coups par minute. Capacité du chargeur : 20 et 30 coups.Erreur de la ? Signaler le problème